Terugblik C1 op de Arnhem Cup 2015

terugblik-c1-op-de-arnhem-cup-2015

Geplaatst op: 23-06-2015

Sv Slikkerveer C1 heeft de internationaal getinte Arnhem Cup afgesloten met een mooie plaats in de top 10. Op de eerste weekenddag wisten de junioren zich ongeslagen met een doelsaldo van 9-0 te plaatsen voor de finalepoule, die zich op zondag voltrok. Daar behaalde het team knap de tiende plaats.

Geheel in lijn van dit seizoen moesten de boys op de parkeerplaats op het Reijerpark eerst nog even wachten op onze laatste man Mauro (of kwam het toch door assistentscheidsrechter Jordy?). De bus van reserveassistentscheidsrechter Alex moest wél op tijd vertrekken, omdat het dankzij de gulle sponsoring van Albert Heijn Dillenburgplein nauwelijks 120km p/u kon aantikken. Albert Heijn, waarvoor vele dank! Dank is ook verschuldigd aan enkele toegewijde moeders die met een ontembare dosis charme sponsors bereid hebben gevonden om dit weekend mogelijk te maken. Het weekend begon op vrijdagmiddag overigens zonder Merijn (nog in de lappenmand en zich aan het opladen voor een zwaar weekend), Denno (contractbesprekingen in Italië tot en met zaterdag), Erwin (contractbesprekingen in Spanje) en Juwell, maar gelukkig wél met Rick van Beek, die zich moeiteloos one of the guys maakte, ook binnen het veld!

Terwijl de snoepzakken tot de punt werden leeggegeten (sommigen hielden met voorbedachten rade nog wat over om later in de slaapzaal de dropjes als munitie in te zetten) toog de stoet ietwat verlaat alsnog richting Arnhem. Dit ging niet zonder horten of stoten, want het Pinksterweekend bracht meerdere mensen op het idee om de snelwegen op te gaan. Na wat vertraging bereikte de laatste auto (de trainers moesten nog enkele formaliteiten afhandelen voor het aanmelden) rond de klok van zeven het Maarten van Rossem College, de slaapstek voor het team. Lokaal 1.107 was op dat moment al binnen no-time (zonder hulp van de ouders, uiteraard) omgetoverd van een aardrijkskundelokaal naar een tweesterren slaapzaal (Bradley nam daar geen genoegen mee en betaalde extra voor een ultraluxe masterbed). Dat was maar goed ook, want de boys moesten zich haasten om op tijd te arriveren bij het Olympus College, alwaar een uitgebreid menu van schnitzel, doperwtjes, aardappels en rijst klaarstond om gretig aftrek te vinden bij de sporters. Vreemd genoeg maakte niet één speler zich op voor een tweede ronde (“Trainer, mogen wij zo langs de Mac?) en werd na een half uur maar te voet de reis gemaakt naar het Maarten van Rossem College.

Die avond bleek het schoolplein het podium waarop de boys van C1 etaleerden. Onder begeleidend muziek van Wahdi werd er vooral gevoetbald, gechilled en geronddetafeld. Toen rond middernacht de laatste Slikkerveerder (pannakoning Berend kon niemand meer vinden die tegen hem durfde te spelen) het schoolplein verruilde voor nachtelijke avonturen ín het schoolgebouw, hadden sommige spelers in hun eigen slaapzaal op eigen initiatief het NK Snoepzaklegen (Bo pakte naast een fenomenaal PR de gouden plak) belegd. Dat sommigen deze strijd moesten bekopen met wat blauwe plekken leek niemand iets te deren. Na nog een potje dropstoten en hariboslingeren volgde een tactisch kat-en-muisspel van bekertjes, verstoppen, reprimandes, afkoelmomenten, afleidingsmanoeuvres, de-we-doen-net-of-we-al-braaf-slapen-truc, ontelbare ‘plasbeurten’ (spanning, boys?) en vooral veel gelach. Toen de trainers om half vijf er de brui aangaven, dachten sommigen om vijf voor vijf (om precies te zijn 04:54, wij hebben ogen in onze rug) toch de reis te maken naar het biologielokaal op de tweede verdieping voor wat sightseeing. Zij waren echter al terug in het aardrijkskundelokaal toen twee fanatiekelingen om half zes (ja, 05:30!) de kamer van de trainers betraden om een voetbal te pakken en de lentezon opzochten.

Helaas voor veel nachtbrakers prijkte ook voor dit weekend de loopladder en pionnen bovenaan het lijstje van trainer Robin(ho). En dus werden de boys (Joey, Wahdi, Bradley en Lareno waren al – of nog – wakker) om krik acht uur uit hun bedden gelicht om direct korte metten te maken met een opborrelend ochtendhumeur. Onder toeziend oog van tientallen andere teams sloofden de boys zich op het schoolplein uit door een uitgebreid parcours van aerobics, jumpen, samba en sprintjes af te leggen. Als kers op de taart werd onder begeleiding van de staf nog enkele opdruksessies ingelast, wat voor Bodhi en Levi - in tegenstelling tot de rest van de selectie op deze vroege morgen - appeltje eitje bleek. Dit ochtendoptreden bleek later de voorbode van een succesvolle voetbalmiddag.

Na een stevige lunch begon ’s middags dan eindelijk de hoofdact waar iedereen voor gekomen was: de Arnhem Cup. Op het gastvrije sportpark van RKHVV Huissen werd op zaterdag en zondag het U15 toernooi afgewerkt. Als eerste wapenfeit werd naast het veld door de harde kern (heel het seizoen – in weer en wind – langs de lijn) een partytent opgetuigd die dienst deed als thuisbasis voor de boys, ouders, opa’s en oma’s. Om de andere teams duidelijk te maken dat Slikkerveer deze dag een onneembare vesting was, werd dit royaal afgebakend stuk grond trots uitgerust met een Slikkerveervlag. De toon was gezet.

De eerste wedstrijd was gelijk een interland voor de Kieboomboys. Tegenstander was het Duitse GSV Moers. Al snel werd duidelijk dat het Slikkerveer was dat de klok sloeg. Rick van Beek bekroonde zijn eerste interland met een stijlvolle openingstreffer. Maar er is altijd nog baas boven baas. Absolute uitblinker was namelijk Joey (volgend seizoen op vrijdag maar weer om half vier naar bed!), die het publiek trakteerde op een hattrick en als nagerecht ook nog enkele assists serveerde. De andere hoofdrollen in dit duel werden geclaimd door Merijn, Bodhi (die zo op stoom was dat tegenstanders zelfs struikelden) en Jasper (die á la Ronald Koeman op eigen helft de bal onderschepte, een kaats aan ging en vervolgens zichzelf vrijspeelde om oog in oog met de keeper de bal koeltjes in de touwen te schieten). Einduitslag: een kletterende 8-0 overwinning en inmiddels roodgeklapte handen bij de harde kern.

De tweede krachtmeting in de poule was er niet één van het kaliber twee-vingers-in-de-neus. Het Deense Nibe BK dook namelijk een paar keer onheilspellend op in het territorium van sluitpost Bo, maar door attent keeperswerk bleef het doel schoon. Ook Slikkerveer kwam een paar keer gevaarlijk uit de stellingen. Vooral Rick van Beek, dit maal fungerend als diepe middenvelder, slalomde avontuurlijk tussen de linies op zoek naar een goal. Die goal kwam er gelukkig ook. Gevierde man was Mauro, die uit een doodspelmoment scoorde. Daarmee tekende hij de 1-0 eindstand aan, zorgde hij voor drie punten, bracht hij de totaalproductie op zes punten en verzekerde hij Slikkerveer van een plek in de finalepoule.

De laatste wedstrijd tegen het Apeldoornse Victoria Boys was daarom op voorhand een formaliteit, zij het niet dat met name scheidend kooidekker Bo (stopt er helaas mee om zich meer te focussen op school) er alles aan gelegen was om deze voetbaldag met een cleansheet te besluiten. Ondanks dat de wedstrijd niet van een hoogwaardig niveau was, constateerde het trainerstrio langs de lijn wel met veel tevredenheid een gepassioneerde vechtlust en zagen zij spelers die van zich af beten. Kung Fu Wah Di haalde het einde van de wedstrijd niet door een gele kaart, maar ondanks dit ondertal stond de defensie weer als een huis en hield Slikkerveer met een 0-0 brilstand andermaal de nul. Ongetwijfeld lag deze puike prestatie aan de aanwezigheid van een mobiele moestuin met komkommers, appels, bananen. Door de goede klassering binnen de lijnen werden de boys ’s avonds beloond met een romantisch diner voor dertien bij McDonald’s.

De volgende dag vertrok de equipe voor het tweede maal naar RKHVV Huissen om zich op te maken voor de finalepoule. Veel publieke belangstelling, uitgeruste koppies en een heerlijk zonnetje gecombineerd met een frisse bries zorgden voor de ideale ingrediënten waaronder ieder voetbaldier een dergelijke race zou willen afwerken. Toen bij aankomst Denno de spelersgroep completeerde, was iedereen gebrand op een goed vervolg van de eerste speeldag. Slik beet in de finalepoule de spits af tegen DOS Kampen. Smullen geblazen waren de duels tussen Mauro en de nummer 9 van DOS, die volgens ooggetuigen ook de spelersbus van DOS bestuurde. Mauro gaf het spreekwoord “de spits afbijten” een hele andere dimensie (gelukkig niet letterlijk) en zette continu zijn figuurlijke tanden in de grote spits. De wedstrijd ging volledig gelijkwaardig op. Kansen waren er over en weer. Helaas moest Slikkerveer vlak voor tijd zijn meerdere erkennen aan de amateurploeg van Jaap Stam, toen de bal na een corner in het doelgebied bleef hangen en een aanvaller in een scrimmage net zijn teen tegen het leder kon duwen. De volgende match werd afgewikkeld tegen – latere kampioen – FC Djursland. Al snel werd duidelijk dat deze ploeg met enorm veel power het de ‘Pittige kerels in rood en zwart’ moeilijk ging maken. Voor rust moest Bo dan ook helaas twee keer vissen. Na het ruilen van elkaars speelhelft kwam Slikkerveer beter in de wedstrijd. Dit werd beloond met een fraaie treffer van Bodhi, die – vanuit stand en in de draai á la Mariano Bombardo – de bal voorbij de beduusde Deense doelman kogelde. Eindstand: 2-1 voor de Vikingen.

Het derde duel hadden de Kieboomboys meer fortuin. Tegenstander was – het eerder genoemde – De Meern. Op niet mis te verstane wijze deden beide ploegen vanaf minuut 1 geen moeite om te masqueren dat zij niet naar Arnhem waren gekomen om beslag te leggen op de Fair Play titel. Gevoetbald werd er ook. In de beginfase leek De Meern de wedstrijd al naar zich toe te trekken, maar de oranje aanval slaagde er niet in om Bo te passeren. Zelfs niet toen Lareno een opmerkelijke ijzer in het vuur had en van buiten de zestien de bal met de hak – te kort – terugspeelde op Bo, faalde de voorhoede van De Meern. Gelukkig voor Slikkerveer was daar de eeuwenoude voetbalwet “als de bal er aan de ene kant niet in wil, vliegt ‘ie er aan de andere kant in”. Waarvan akte. Joey, die erg gevaarlijk was aan de linkerflank, trok de bal voor en bereikte spits Bodhi, die wel raad wist met dit buitenkansje: 0-1. Op dat moment speelde Slikkerveer met tien man, omdat Mauro door een rode kaart nauwelijks nog binnen de lijnen was geweest. De overgebleven tien wisten prima een mouw te passen aan deze ondertalsituatie en trokken op mannelijke wijze de overwinning over de streep.

Toen na dit duel de troepen weer terugkeerden in de partytent hing een ieder – die goed opgevoed is – aan de lippen van Jan Dirk Stouten, die vanuit de Kuip live verslag deed van Feyenoords nacompetitiestrohalm. Dit duurde niet lang, want na al een paar minuten werd Slikkerveer omgeroepen om de laatste wedstrijd te spelen. Inzet: de 9e plek op de Arnhem Cup. En dus laadde Robinho zijn elftal nog één keer op. Makkelijk was dit niet. De vermoeidheid won het van de wilskracht en bij een handvol spelers begonnen pijntjes de overhand te krijgen. Een 4-2 nederlaag tegen het Belgische Racing Mechelen was onoverkoombaar voor de jongens, die zich twee dagen lang met prima veldspel van hun goede kant hebben laten zien. Met een dikverdiende plaats in de top 10 kwam zo een einde aan een fantastisch weekeinde, waarin de boys een behoorlijke prestatie op de mat hebben gelegd. Complimenten heren!

Rest de technische staf nog een dankwoord uit te spreken naar alle sponsoren die dit toernooi inclusief randzaken mogelijk hebben gemaakt voor C1: Vrienden van Slikkerveer, Stichting Jeugdsponsor Slikkerveer, sv Slikkerveer, Albert Heijn Dillenburgplein en Uitvaartverzorging Ridderkerk. Ook RKHVV Huissen, bedankt voor jullie gastheerschap.



Sliknest digitaal

Binnenkort gaat Sliknest volledig digitaal.

Aanmelden nieuwsbrief
x