Strict Standards: Redefining already defined constructor for class Low_fieldtype_bridge in /home/svslikker/domains/svslikkerveer.nl/public_html/system/expressionengine/third_party/low_variables/libraries/Low_fieldtype_bridge.php on line 43
Pelikaan A1 – Slikkerveer A1 (2e halve finale promotie vierde divisie) | sv Slikkerveer

Pelikaan A1 – Slikkerveer A1 (2e halve finale promotie vierde divisie)

1-0

Geplaatst op: 23-05-2013

Wat een wedstrijd!    

 

Ik weet echt niet hoe te beginnen aangezien ik nog steeds dronken van blijdschap vreugdedansjes maak in de stromende regen.
Eigenlijk hoef ik deze keer geen verslag  te maken want als je naar de site van Pelikaan gaat, dan zal je zien dat deze wedstrijd  duidelijk en helder uiteengezet en verwoord is.  Maar ja, de druk onder de trouwe lezersschare is groot dus heb ik toch maar mijn ravenzwarte veer in de inktpot gedoopt.   
Om 10.00 uur verzamelde de HDI-Gerling brigade zich bij verzorger Juan (nog bedankt hiervoor) om de stramme en vermoeide ledematen soepel te kneden. Dit was nodig aangezien Pelikaan ons afgelopen zaterdag al tot een uiterste krachtsinspanning had gedwongen.  Coach Ernst sprak zijn discipelen toe en vertelde vooral geen gekke dingen te doen en van uit de organisatie te voetballen en, zeker niet onbelangrijk, sowieso de nul te houden. Echter, de goede bedoelingen ten spijt, al na twee minuten moest Rick de trieste gang naar het net maken toen de pijlsnelle spits de bal achter onze goalie mikte. Slikkerveer werd overrompeld door Pelikaan en in de 10e minuut werd de score in het voordeel van de Peli’s verdubbeld toen alweer de spits volledig vrijstaand kon inkoppen. En het kon nog gekker: rond de dertigste minuut kwamen we zelfs met drie nul achter en zagen we de bui al hangen. In deze fase kwam Slikkerveer A1  toch wat meer aan voetballen toe en gelukkig kon Ruben (wat issie toch snel hè, nr. 10…) vlak voor het rustsignaal  na een flitsende actie de aansluitingstreffer intikken. Tijdens de pauze was een ieder er toch van overtuigd dat we ons hier niet zomaar zouden laten afslachten en vol geestdrift en eens van zin werd er aan de tweede helft begonnen. Na zo’n tien minuten vond er een tactische wissel plaats: Dymon maakte plaats voor Damian die zich naast Robert posteerde in de spits waardoor we achterin één op één gingen spelen.

Levensgevaarlijk en behoorlijk risicovol maar ja, je moet wat natuurlijk. We kwamen ontzettend goed weg toen de spits van Pelikaan de bal op de paal mikte en uit de aanval daaropvolgend tikte Alexander de tweede binnen. Helaas werd ons ritme even verstoord door een incidentje (overigens volwassen en correct opgelost) waardoor de scheidsrechter zich geroepen voelde om even een time-out in te lassen. Dion (zag ik je nu weer gapen….) kwam de vermoeide Wesley (helemaal brokko…) vervangen en gretig werd er aan de hervatting begonnen. In de 72e minuut trok Robin ten strijde en met zijn linkerbeen bracht hij de stand op gelijke hoogte. Ongelooflijk, een 3-0 achterstand was rechtgezet en massaal trok Slikkerveer ten aanval en moest Pelikaan ver terug in haar defensieve stellingen. Vlak voor tijd werd het onmogelijke waar: Ruben was wederom zijn directe tegenstander te snel af en was de voorsprong een feit. Onze kleine spits werd door zijn makkers bedolven maar Pelikaan gaf niet op. Uit een dieptepass kwam de bal tegen de hand van de Tank en werd de bal op de stip gedeponeerd.  Zou Rick net als zaterdag wederom deze pingel stoppen? Nee dus, want onberispelijk werd de bal door Ard (de gedreven aanvoerder van de Peli’s) binnengeschoten en hield iedereen al rekening met een verlenging. Iedereen? Ja, behalve Robert! In de allerlaatste seconde zette hij zijn maatje 45 tegen een afgeslagen bal en steenhard verdween de bal via de onderkant van de lat het doel binnen. De tijd was te kort voor Pelikaan om nog iets terug te doen en het laatste fluitsignaal klonk als muziek in de oren. Het contrast op het veld was enorm: Pelikaan spelers stortten vermoeid en teleurgesteld ter aarde terwijl vijf meter verder Slikkerveer spelers juichend, hossend en springend de overwinning vierden (zelfs de leiders maakten een jubeldansje hetgeen coach Ernst op een blessure kwam te staan). Wat een wedstrijd! Mijn toch al niet al te weelderige haardos telt weer vier grijze haren meer en ook heb ik de inname van mijn bloeddrukpillen moeten verdubbelen. Maakt geen flaus aus, we staan in de finale! Rinus, je hebt een topploegie en oooh… wat hebben jullie het ons moeilijk  gemaakt de afgelopen Pinksterdagen. Complimenten hiervoor en zoals er geanticipeerd werd op het incident verdient alle lof. Uiteraard zijn we zeer vereerd met het voorstel om eventueel bij Pelikaan de finale te mogen spelen en wat mij betreft …. tot zaterdag 1 juni allemaal!



Sliknest digitaal

Binnenkort gaat Sliknest volledig digitaal.

Aanmelden nieuwsbrief
x